ตอนนี้คงขี้เกียจมาเขียนที่นี่แล้ว

ย้ายไปเขียนที่บ้านใหญ่ที่เดียวแล้ว

http://gettertu.bloggang.com

ตอนนี้กำลังเริ่มเขียนรีวิวเพลงที่ใช้ตัวละครดำเนินเรื่องหลัก

เป็นกลุ่มเพื่อนที่มีชื่อว่า มานะ มานี ชูใจ ฯลฯ

แต่ไม่ใช่คนเดียวกับในหนังสือแบบเรียนประถมสมัยเก่านะ

แค่หน้าคล้าย เอ๊ย ชื่อคล้ายกันเท่านั้น

ใครสนใจแวะไปเยี่ยมเยียนทักทายกันได้ครับ

ขอบคุณครับ

…………………………

ความจริงคือ
ผมไม่ได้เขียนบล็อกนี้แค่เพราะว่ารู้จักพวกเขา
แต่เพราะผมเห็นความตั้งใจที่แน่วแน่มาตลอดของพวกเขา
และจากการแสดงครั้งล่าสุดก็เป็นสิ่งยืนยันให้ผมมั่นใจ

ผมเชื่อว่า
สักวันหนึ่งพวกเขาจะปักหลักระยะทางใหม่
ให้กับวงการโพสต์ร็อคเมืองไทยในแบบของพวกเขาเอง
เพลงแนวโพสต์ร็อคอาจเป็นยาขมหรือยานอนหลับ
สำหรับผู้ไม่คุ้นชินสำเนียงแห่งความเงียบเนือยอันอึกทึก
แต่หากวันใด ที่ใครคิดอยากจะฟังเพลงแนวนี้ขึ้นมาละก็
ลองหางานของ Forgot Your Case มาฟังดูนะครับ
จะได้แน่ใจว่าที่ผมกล่าวมามันถูกหรือผิด

http://www.myspace.com/forgotyourcase

…………………………………………………………..

สัปดาห์ก่อน
ข้างบ้านให้ลูกหมามาสองตัว
หน้าตากำลังน่ารักน่าชังทีเดียว
ซึ่งพ่อแม่ผมก็มารับไปอยู่บ้านนอกแล้วล่ะ
จะได้ไปช่วยกันเฝ้าไร่เฝ้านากับเจ้าขาวแก่
(ถ้ามันไถนาได้ เค้าก็คงเอาไปไถ 55)

พ่อแม่ตั้งชื่อให้ว่า สโนว์ กับ โดนัท
อืม ตั้งชื่อเรียกยากจังเลยแฮะ
น่าจะตั้งว่า ไอ้ด่าง อีนวล อะไรก็ว่าไปนะ 

ปัญหามีอยู่ว่า พวกมันจากผมเร็วไป
ยังไม่ทันได้เล่นทฤษฎีกระดิ่งเลย
กว่าผมจะได้กลับไปเยี่ยมพ่อแม่
สองตัวนี้มันก็คงโตน่าดูแล้วล่ะ
ทีนี้ มันจะจำผมได้มั้ยหนอ
มันจะกัดผมมั้ยเนี่ย เหอ เหอ

ทฤษฎีกระดิ่ง 
หรือ ทฤษฎีการเรียนรู้โดยการวางเงื่อนไขแบบคลาสสิค
(Classical Conditioning Theory)
ที่ผมพูดถึงเป็นของ พาฟลอฟ (Pavlov)
โดยนำกระดิ่งมาสั่นควบคู่กับตอนที่ให้อาหารสุนัข
แล้วทำไปสักพัก พอสั่นแต่กระดิ่ง สุนัขก็น้ำลายไหลไง
เป็นทฤษฎีเดียวกับที่ดอกไม้ในเรื่องเจ้าชายน้อยเคยพูดถึง
ซึ่งผมว่า ชายหนุ่ม หรือ หญิงสาว เจ้าชู้หลายคนชอบใช้
ประมาณโทรศัพท์ไปหากิ๊กเวลาเดิมทุกครั้งอยู่ระยะหนึ่ง
แล้วแกล้งหายหัวไม่โทรไป สร้างความกระวนกระวายให้อีกฝ่าย
ทีนี้ พอได้ยินเสียงโทรศัพท์ก็จะน้ำลายไหล เอ๊ย ไม่ใช่ 55
สาวๆ ถ้ามีใครทำอย่างนี้กับคุณ ก็ฟันธงได้เลย
ว่าคุณกำลังถูกทดลองแบบเดียวกับสุนัขและกระดิ่ง!!

จากลูกสุนัข ไหงมาถึงกระดิ่ง และโทรศัพท์ได้เนี่ย หุ หุ 

……………………………………………………….

เพลงของเธอหลอนดี
ฟังแล้วนึกถึงเจ๊ Bjork
แค่เพราะเพลง Motorcrash ชื่อเหมือนกันกับ
เพลงสมัยเจ๊บียอร์คอยู่วง The Sugarcubes
(แต่เพลงรถชนของเจ๊ ร็อคกันสะเด่า ไม่หลอน)

ตัว Tara Busch เองก็เซอร์กล้าบ้าบิ่นใช้ได้เลย
บ้าไม่บ้า เธอก็กล้าแก้ผ้าถ่ายเอ็มวีกันมาแล้ว หุหุ

เพลง Motorcrash แบบ Live ของเธอ
ภาพดูแปลกตาเพราะผ่านการย้อมด้วยเทคนิคพิเศษ
เหมือนดูหนังฟิล์ม16มม. ทำให้ยิ่งหลอนเข้าไปใหญ่
ส่วนอัลบั้มใหม่ที่เพิ่งออกปีนี้ชื่อว่า Pilfershire Lane
ผมฟังแล้วชอบมากเลย มีทั้งหลอนและสนุกปนๆกันไป

ส่วนมิวสิควิดิโอ Motorcrash แบบไม่สด
ตอนฟังรอบแรกรู้สึกว่าเธอร้องไม่เหมือนกันยังไงก็ไม่รู้
สงสัยมัวดูแต่ภาพเลยไม่ทันฟังเนื้อเพลง (ฮา)

……………………………………………………..

เมื่อวันเสาร์
ผมได้ไปเที่ยวตลาดน้ำอัมพวามา
เห็นร้านขายขนมโบราณหลายร้าน
ความทรงจำเก่าๆมันผุดขึ้นมา
ทำให้นึกถึงร้านขนมสมัยเด็ก
อารมณ์ประมาณร้านของนักเขียน
ในหนังญี่ปุ่นเรื่อง Always เลยครับ
มีอยู่ร้านหนึ่งขายของเล่นโบราณ
จำพวกตุ๊กตากระดาษ ตุ๊กตุ่น ไพ่การ์ตูน
ผมพยายามจะถ่ายรูปแต่ไม่สำเร็จ
เพราะร้านเป็นแผงลอยเล็กๆ
แล้วคนก็ยืนบังเต็มไปหมด เฮ้อ
ไว้แวะไปอีกเมื่อไหร่ค่อยถ่ายละกัน

………………………………………..

หลิวชิงหวิน (Lau Ching Wan)
เป็นดาราที่ไม่ได้หล่ออะไรมากมาย
แต่ผมชื่นชมฝีมือการแสดงของเค้านะ
บทพระเอกในเจ้าพ่อตลาดหุ้น ซิกัง
หรือหลี่ซื่อหมิงในศึกลำน้ำเลือด
ชีวิตอีตานี่เหมือนแมวเก้าชีวิต
ที่ตอนแรกเกือบจะดับแสงอยู่แล้วเชียว
แต่จับผลัดจับผลูมาดังกับหนังใหญ่สุดรันทด
(จำชื่อเรื่องไม่ได้)ที่เล่นกับหยวนหย่งอี้
เลยกลับมามีชื่อเสียงมากกว่าเดิมอีก

เมื่อกี้ ผมเห็นหลิวชิงหวิน
ในโฆษณาแชมพูยาขจัดรังแคยี่ห้อหนึ่ง
แก่หน้าเหี่ยวไปเยอะมากมากถึงมากที่สุด
ขัดใจที่เอาบุรินทร์ กรู๊ฟไรเดอร์มาพากย์นี่แหละ
ผมว่าเอาน้าโต๊ะ พันธมิตร หรือน้าจักรกฤษณ์ช่อง 3
หรือใครก็ได้ที่พากย์หนังจีนประจำมาพากย์ดีกว่า
อืม บ่นไปเรื่อยเลยผม ไม่ใช่เอเจนซี่
ไม่ใช่ลูกค้าเจ้าของตังค์ซะหน่อย

………………………………………….

ตะแรก
ผมกะว่าจะปิดบล็อกที่นี่อยู่แล้ว
เพราะเครื่องมือและพื้นที่ไม่อำนวย
ให้ทำบล็อกดังใจผมสักเท่าไหร่
ใช้ esnips แปะเพลงก็ไม่ได้ซะที
แล้วผมก็ขี้เกียจมาแก้โฮสต์เพลงด้วย
Sonific ก็ดีนะ แต่ไม่มีเพลงที่ผมอยากใช้
ใครอ่านบล็อกนี้ก็น่าจะเห็นรสนิยมทางเพลงนะ
ว่ามันไม่ใช่เพลงที่มีใน Sonific นี่นา

นึกถึงเพื่อนที่แวะมาเยี่ยมคอมเม้นท์
ก็อดใจหายไม่ได้ที่จะกดลบทิ้งไป
จังหวะที่จะกดปุ่มลบอยู่นั่นเอง
พลันสายตาผมไปเห็นโฆษณาชิ้นหนึ่งเข้า
ก็เลยคิดว่า เอาวะ ไหนๆก็ไหนแล้ว
(อารมณ์เหมือนคนจะทำแท้งแล้วคิดได้)
เก็บไว้เขียน บ่น เรื่องไม่เป็นเรื่องดีกว่า
(ไหนๆเด็กมันก็เกิดมาแล้วนี่หว่า)
เพียงแต่อาจไม่มีเพลงให้ฟังละ

ฉะนั้น บล็อกไม่เป็นเรื่องของผม
ก็ยังอยู่ด้วยประการฉะนี้นั่นเองครับ
……………………………………………………

ได้รับอีเมล์จากรุ่นน้องคนหนึ่งชื่อ B613
เป็นภาพเก่าๆของมหาวิทยาลัยเชียงใหม่
ไม่รู้ที่มาว่ารุ่นพี่ท่านใดใจดีเปิดกรุสแกนมาส่งต่อ
ดูจากลักษณะอาคารสิ่งปลูกสร้างต่างๆที่ปรากฏ
ผมก็ยังไม่สามารถระบุได้ว่าเป็นพ.ศ.ไหน
เพราะเกิดไม่ทันได้ไปเรียนช่วงนั้น

อย่างไรก็ดี ภาพเก่าๆเหล่านี้
ได้จุดชนวนความคิดถึงสถาบันให้ผมอีกครั้ง
ทั้งอาคารอมช. อาคารคณะมนุษยศาสตร์ อ่างแก้ว
หรือกระทั่งอาคารที่น่าจะเป็นหอพักนักศึกษา
แต่ผมจำไม่ได้ว่าเป็นหออะไร ชายหรือหญิง
เพราะแม้จะคุ้นตาแต่มันก็ก่อนผมเรียนนานโข
แถมผมก็จบมาตั้งนานแล้วเลยยิ่งลืมๆไปอีก
ในช่วงที่ยังไม่สามารถกลับไปเยี่ยมเยือน
ก็คงทำได้เพียงนั่งมองภาพเก่าๆเหล่านี้
ฟังเพลง ม.ช. ถิ่นสวรรค์ คลอไป

ถ้าท่านใดเป็นลูกช้างเหมือนกัน
แล้วบังเอิญผ่านมาที่นี่ เจอบล็อกนี้
ก็ขอเชิญมาร่วมรำลึกความหลังกันหน่อย
ว่าอาคารเหล่านี้คืออาคารอะไรบ้าง
หรือกระทั่งความรู้สึกว่าดูภาพเหล่านี้
แล้วคิดถึงอะไรสมัยเรียนที่มช.ก็ได้ครับ

กึ๊ดเติงมอเฌองดอยเน่อ

………………………………………………..

muSic : ม.ช. ถิ่นสวรรค์
midi ต้นฉบับทำโดย ดีเจเด็กดี รุ่นพี่ผมเอง
แล้วก็มีรุ่นน้องซนนำมาทำให้เป็นแบบกล่องดนตรีซะ..

Swinging Popsicle
วงอินดี้ป็อปทรีโอจากญี่ปุ่น
ที่ผมชอบมากถึงมากที่สุดวงหนึ่ง

read more

……………………………………………….

แถ่ม แท้ม …
บล็อกแรกของผมที่นี่คลอดเสียที
หลังจากงงกับการใส่เพลงอยู่ครึ่งค่อนวัน
และพอใส่ได้ก็เจอข้อจำกัดที่น่ารำคาญของที่นี่อีก
เฮ้อ ไม่มีที่ไหนดีที่สุดจริงๆแหละ
แต่เอาเถอะ ลองๆดูหน่อย

จากที่เคยลำบากใจ
ตอนเลือกเพลงมาลงบล็อก
เพราะขี้เกียจอัพหลายเพลงแต่ชอบทุกเพลง
ผมเลยตัดใจจิ้มแค่ 3-4 เพลงเสมอ
แต่ที่ wordpress นี่ช่วยผมได้เยอะเลย
เพราะยังไงก็ได้แค่เพลงเดียว
ประหยัดเวลาอัพโหลดได้มากกว่าเคย
ขอบคุณ wordpress จริงๆครับ
(เหมือนจะประชดแต่เปล่าหรอกนะ)

บางทีผมเอง ก็คงคล้ายยิปซีไซเบอร์
เพราะหลังจากสำรวจสำมะโนครัวแล้ว
พบว่ามีปฏิสัมพันธ์กับโลกเสมือนหลายอย่าง
อาทิ ผมมีอีเมล์อยู่เกิน 8 ชื่อ กับสามผู้ให้บริการ
มีmsnไว้เล่นสามชื่อ ของ yahoo ก็มีแต่ไม่ได้เล่น
skype, myspace messenger มีแต่ก็เลิกเล่นแล้ว
เป็นสมาชิกเวบบอร์ดอยู่เกือบสิบแห่ง
มีบล็อกอยู่ 5-6 ที่ แต่เขียนจริงจังแค่สองที่
และก็เพิ่งคิดจะหยุดเขียนที่หนึ่งไป
(แต่ดันมาเริ่มเขียนที่นี่ต่อน่ะสิ)
hi-5 ปิดบัญชีไปเหลือแต่ myspace สองอัน
จริงๆก็น่าจะเป็นสมาชิกเวบชุมชนเยอะกว่านี้
เพราะมี invite จากเพื่อนให้ชวนไปเล่นนู่นนี่นั่น
แต่ผมก็ขี้เกียจแล้ว เพราะขี้เกียจเช็คทุกวัน
จนบางครั้งก็งงชื่อล็อกอินกับรหัสผ่านอยู่บ่อยๆ
 
เคยมีบล็อกอยู่ดีๆ คนอ่านก็มีจำนวนน่าชื่นใจ
พ้มก็ดันปิดบล็อกไปเปิดใหม่เสียอย่างนั้น
บางครั้งก็แวะไปสมัครทดลองบล็อกเปิดใหม่
แต่ถ้าเครื่องไม้เครื่องมือสังคมเพื่อนบ้านไม่ถูกใจ
ก็ปิดไปบ้าง เลิกเขียนไปบ้าง เร่ร่อนไปหาที่ใหม่
บางทีผมก็งงตัวเอง คนรอบข้างก็งงไปกับผมด้วย

โอ ชีวิตผมมันยุ่งเหยิงขนาดนี้เลยหรือ
เคยแอบนึกเล่นๆว่า อีกหน่อยถ้าแก่ตายไป
อาจทำพินัยกรรมมรดกให้ลูกหลานเป็นไฟล์ที่ฝากไว้ก็ได้
แต่ถ้าเทียบกับเด็กที่โตมาก็คลุกคลีกับอินเตอร์เน็ตแล้ว
ปฏิสัมพันธ์ในโลกเสมือนของพวกเค้าเยอะกว่าผมแยะ
ถ้าแค่นี้ของผมเรียกว่าเร่ร่อนแล้ว ของพวกเค้าจะเรียกอะไร

พูดถึงบล็อกแล้ว
ก็ได้ประสบการณ์ว่า ถ้าไม่ถูกใจจะเลิกเขียน
ก็จงเลิกเสียก่อนที่จะเขียนถึง 10 บล็อก
เพราะระยะเวลาในการเขียนบล็อก 10 บล็อก
ถ้ามนุษยสัมพันธ์ไม่แย่ต่อเพื่อนบ้านบล็อกเกินไปนัก
ก็มักจะมีความผูกพันกันคล้ายๆเพื่อนในโลกจริงนี่แหละ
บางทีเห็นบางท่านมาคอมเม้นท์เราในบล็อกเราบ่อยๆ
(แบบมีส่วนร่วมกับเรื่องที่เราเขียนนะ ไม่ใช่สแปมให้กลับไปเยี่ยม)
เราก็ต้องมีน้ำใจตอบ ด้วยการแวะไปอ่านไปแชร์ความเห็นบ้าง
เวลาเราดองบล็อก ก็มีการมาเยี่ยมเยียนถามไถ่
หรือกระทั่งปิดบล็อกก็ยังถามหากับเพื่อนบ้านอื่นๆ
เหล่านี้มันก็สร้างความสัมพันธ์ฉันท์มิตรขึ้นมาในระดับหนึ่งได้
ซึ่งทำให้การตัดสินใจเลิกเขียน เร่ร่อนไปที่อื่นยากขึ้นอีกนิด
แต่นี่ผมก็ว่าด้วยความรู้สึกระดับบล็อกเกอร์ธรรมดาคนหนึ่งนะ

ดังนั้น ถ้าจะเลิกเขียนที่นี่
ผมก็ควรจะเลิกก่อนบล็อกที่ 10 จะมาถึง
แต่สมมติฐานนี้ก็ใช้ไม่ได้เสมอไปหรอก

ทุกวันนี้ ผมเป็นแค่ยิปซีไซเบอร์
และบล็อกเกอร์เริ่มแก่คนหนึ่งเท่านั้นแหละ

……………………………………………………

muSic : Sprites – I Started a Blog Nobody Read